او در جایگاه پالاینده و خالص کننده نقره خواهد نشست.

براي آن كس كه ايمان دارد، ناممكن وجود ندارد.

با خودم فكر كردم چرا براي من ناممكن‏هاي زيادي توي زندگي وجود داره.
مگه من به خدا ايمان ندارم؟!!
اين ايمان از چه جنسي بايد باشه؟
چرا گره‏هاي زندگي من زياد شده؟
من كه جز خداوند، به كسي اميد ندارم و تا حالا جز به اون، به كسي التماس نكردم!
جز در خونه خدا، جاي ديگه‏اي نرفتم.

كاش مي‏دونستم چيكار بايد بكنم؟
كاش كسي راه را به من نشون مي‏داد.
خيلي سوال بي‏جواب دارم، خيلي!
از كي بايد بپرسم؟؟؟

از همه دوستان التماس دعا دارم.
منم زير گنبد طلايي عشقم، يادتون مي‏كنم.
همه كسايي كه هواي زيارت كردند. همه ....

خدايا از من درگذر

آنچه را از من به آن داناتري

و اگر بار ديگر به آن بازگشتم

تو نيز به بخشايشد، بازگرد.

مولا علي عليه السلام

نظريه جالبي در مورد پديده‏هاي جهان وجود دارد كه احتمالا خيلي از ما در مورد آن آگاهي داريم. البته نه به صورت آكادميك.
اين نظريه مي‏گويد هرگاه اتفاقي در جهان رخ دهد، احتمال تكرار آن رخداد در آينده افزايش مي‏يابد. يعني هنگامي كه پديده‏اي رخ مي‏دهد، تكرار و باز توليد آن آسان‏‏تر مي‏شود.

يك مثال كه براي توجيه اين نظريه بيان مي‏كنند، گليسيرين است. حدود 40 سال بعد از كشف گليسيرين، از نظر علمي پذيرفته شده بود كه گليسيرين كريستال نمي‏سازد. اما در اوايل قرن نوزدهم ميلادي، بشكه‏اي از گليسيرين در مسير وين تا لندن، بدون دليل كريستاله شد و از آن زمان كريستاله شدن گليسيرين در دماي كمتر از 17 درجه سانتيگراد، امري عادي و پذيرفته شده است.

طرفداران اين نظريه مي‏گويند تنها DNA يكسان موجب شباهت خصوصيات افراد يك خانواده نمي‏شود و تشديد مورفيك هم در اين ميان نقش دارد.

|  تصوير دل‏انگيز برگ و پاييز
|  زرد، سرخ، سبز، زرد
|  بیندیش
|  چگونه همیشه ضمیر ناخودآگاهت
|  زیبا پاییز را دوست داشت
|  به قصه تک تک برگهایت گوش کن!
|  آنگاه که سر بر زمین می گذارند
|  آواز همه يكيست
|  بی نقاب باش!
|  بی نقاب!
| 
|  زیبا پاییز آمد
|  تا تو را از تو بگیرد
|  که بازت گرداند
|  به اصل خویش
|  به نیستی
|  زادگاه حقیقی‏ات
|  بی نقاب می‏خواهدت پاییز
|  آنگونه که خدا...
| 
|  بی تن پوش برگ، عریان و بی نقاب
|  به زمین بنگر
|  دل برکن از وابستگی‎ها
|  و احساس کن آزادی را!
|  پرواز کن!
|  پرواز
|  رهای رها
|  دوباره رشد کن
|  جوانه خواهد زد بر تو
|  برگهای سبز
|  هم نفست
|  همراهت
|  تا اوج
|  تا خدا
| 

خداوند مهربان‏ترین وجود نسبت به ماست، پس اصرار به غير معنا ندارد.

زماني كه بدانيم، افكاري كه از ذهن ما عبور مي‏كنند ارتعاشاتي هستند كه با انرژي خود، به كائنات منتقل مي‏شوند و اين انرژي ممكنه سرنوشت ما رو به گونه‏اي دگر رقم بزنه.

زماني كه بدانيم، كل جهان هستي يك موج و ارتعاش هست. هر آن چيزي كه مي‏بينيم و هر آن چيزي كه نمي‏بينيم. همه جهان! من، شما، صندلي كه روي اون نشستيد و يا سيبي كه تو دستتونه.

هميشه در مورد حسادت زياد شنيده بودم. اينكه حسادت مادر و منشا همه گناهان است و يا اينكه انسان حسود آدمي بد بخت و قابل ترحم است و ....

اما شنيدن و حتي باور داشتن همه اين سخن‏ها باعث نشد كه من بتونم اين حس رو در وجودم از بين ببرم.

تا اينكه تو يك كتاب¹ اين طور خوندم:

وقتي شما به فردي حسادت مي‏كنيد و در دل آرزوي بدي براي آن داريد، ضمير ناخودآگاه فرد مقابل از طريق تله‏پاتي اين موضوع را درك خواهد كرد و به صورت اتوماتيك به شما ضربه مي‏زند. حتي اگر خود آن فرد از اين موضوع آگاه نباشد و بدي براي شما نخواهد، نيروي تله‏پاتي او به ضمير ناخودآگاهش هشدار مي‏دهد و ضمير او در برابر ضمير شما قد علم مي‏كند و به شما ضربه مي‏زند.

خيلي وقت‏ها زندگيمون تو مسيري كه مي‏خواهيم و براش تلاش مي‏كنيم پيش نمي‏ره و مثل اين مي‏مونه كه زمين و زمان در برابر ما ايستاده‏اند و ....

گاهي بايد به خودمون و رفتارهامون بيشتر فكر كنيم. شايد ريشه مشكلات زندگيمون جايي باشه كه اصلا انتظار اونو نداريم.

به اين جمله كه از حضرت محمد (ص) است دقت كنيد:

نزديك است كه حسد بر تقدير(سرنوشت) پيروز شود.²

و حضرت علي (ع) هم اينطور فرمودند:

شگفتا! حسودان از سلامتي خود غافل مانده‏اند.³

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1. اسرار انتقال فكر و احساسات تله‏پاتي نويسنده: پروفباك
2 .نهج الفصاحه صفحه 227
3. نهج البلاغه حكمت 225

|  سکوت در فضا جاری می‏شود
|  کوله بارم را به روی زمين می‏گشايم
|  شانه‏هايم تحمل ندارد
|  قاب عکست را بيرون مي‏آورم
|  تمام خاطراتت را به روی آن می‏ريزم
|  قطرات اشک مرهم دل است
|  و جرقه‏ای برای به آتش کشيدن آنچه باقی مانده
|  از تو!
|  بس است ديگر
|  مهمانی تمام شد
|  اما...
|  جاده ادامه دارد ....

سلام!
دیشب خیلی دلم گرفته بود. حوصله هیچ کس و هیچ چیزی رو نداشتم.
همش می‏گفتم: خدایا! نمی خوام باهات حرف بزنم....دیگه بسه!
شاید همه اینا به خاطر این بود که خدا رو مسئول وضعیت خودم می‏دیدم و اینکه به نجوای هرشبم پاسخی نمی‏ده.
یک لحظه با خودم فکر کردم که شاید من هم باید از خودم حرکتی نشون بدم و توکلم به خدا باشه تا به اهدافم تو زندگیم برسم.
حالا هم تصمیم گرفتم تا وبلاگی بزنم که هم قدمی برای شروع باشه و هم از کسانی که مثل خودم تو دیار ناامیدی سیر می کنند بخوام تا اینجا بیاند و به هم کمک کنیم تا خودمونو رها کنیم و به جایی برسیم که باید باشیم.
تا بفهمیم اگه دعاهامون مستجاب نمی‏شه دلیلش چیه؟ یا وقتی تلاش‏هامون برای رسيدن به اهدافمون بی‏نتیجه هست اشکال کار کجاست؟

خدایا! یاریمان کن!